Xá chega o Magosto!!

O Magosto unha celebración popular e tradicional dos Ancares, feita en torno á recollida das castañas. Aprovéitase tamén para probar o primeiro viño novo. Celebrabase sempre o 1º de novembro, día de Tódolos Santos, se ben por maduraren máis tarde as castañas, celébrase en calquera data comprendida entre a ultima semana de outubro e a primeira de novembro, convertíndose na festa do outono por excelencia, e incorpóranse diversos alimentos, coma chourizos e outros produtos elaborados nas matanzas do porco coincidentes con estas datas. Tampouco adoitan faltar as sardiñas asadas.

Non chas quero, non chas quero,

castañas do teu magosto,

non chas quero, non chas quero,

que me cheiran ó chamosco.

Facíase unha ou varias fogueiras con paus e frouma para conseguir brasas dabondo para asar as castañas nos soutos; outras veces era na eira ou nun rueiro amplo, cos vellos na cociña da casa e os mozos na rúa. Era costume que as rapazas trouxeran as castañas e os rapacins o viño; noutros casos os mozos achegaban todo e as mozas ían convidadas. Aínda que había que picar (ou sinalar) as castañas antes de botalas nas brasas, non faltaba quen botaba algunha enteira, para que estoupase na cara de quen as andaba a remexer, cousa que os participantes celebraban lanzando aturuxos. Por fin, no remate da festa, os máis rapacins xogaban a tisnarse coas mans cheas de feluxe mentres que mozos e adultos cantaban e bailaban, nalgúns casos saltando sobre os restos da fogueira.


A Orixe Celta, O Samhain
En novembro ten lugar en Galicia, Asturies, Llion e Zamora, O Magosto. Sempre puidose celebrar na casa, á beira do lume do fogar, nalgún recuncho do pobo; pero o seu lugar orixinario foi o monte.
Os celtas non tiñan templos no sentido latino da palabra templum; celebraban as súas festas e as súas cerimonias rituais nun claro do bosque, o chamado Lubre ou Nemeton.


 Resulta, pois, por unha razón ou outra, que «o bosque e o templo eran, para os celtas, nocións equivalentes ou intercambiables». Na festa do Samhain, os celtas tranquilizaban os poderes do outro mundo e propiciaban a abundancia das colleitas coa celebración da festa samahaim, a cal era, para uns, o comezo do inverno e, para outros, o final de verán; en todo caso era o principio dunha nova xestación e dun período de intensa comunicación entre os habitantes deste e do outro mundo.