Reserva da Biosfera da Unesco, (LIC) Lugar de Interese da Unión Europea, (ZEPA) Zona de Especial Protección das Aves, Rede Natura 2000, Zona Protección do Urso (Oso Pardo), ZEPVN Zona Especial Protección dos valois naturais, Reserva Nacional de Caza....

¿CANDO O PARQUE NATURAL?
Mostrando entradas con la etiqueta oso. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta oso. Mostrar todas las entradas

lunes, 6 de diciembre de 2010

Novas pegadas do Urso nos Ancares

Do gran Blog "Noroeste Ibérico" cheganos imaxes de pegadas do Urso (Oso Cantabrico) nos Ancares;

"..Aprovechando las jornadas sobre la Perdiz Pardilla Perdix perdix (también llamada Charrela en Galicia o parda en Asturies) realizadas por la SGO en Os Ancares, con motivo de ser el ave del año 2010, nos fuimos el compañero Manolo Alonso y yo un par de días antes para disfrutar del bosque caducifolio, de la Cordillera Cantábrica y de las pocas montañas gallegas que se mantienen relativamente bien conservadas.



Además del hermoso paisaje que podeis apreciar en la foto que adorna ahora la cabecera del blog, disfrutamos de la presencia de uno de los grandes de la península...."


sábado, 23 de octubre de 2010

O Oso Pirenaico é oficialmente extinguido..

Noticia moi triste da desaparición do hirmá do noso oso cantabrico, o oso pirenaico desapareceu xá pra sempre das nosas vidas, pola nosa culpa. Isto debenos facer pensar que estamos a facer coa nosa natureza...


Artigo en Cronica Verde


"..Parece ser que Camille no supero el invierno que precedió a la entrada del 2008 y todo hace indicar que Aspe Ouest ha seguido su mismo camino este año.

De ser así, con ellos se nos va un ser casi mitológico; el oso pirenaico. Su presencia marco y de que manera a los habitantes de estas montañas, hasta tal punto que los antiguos creían que matar un oso traía mala suerte porque eran nuestros antepasados..."


Artigo Completo

lunes, 20 de septiembre de 2010

O FAPAS cuestiona a plantación intensiva de coníferas na serra do Courel

Unha plantación "tan intensiva" de coníferas como a que estáse facendo na serra lucense do Courel "anula por completo" a capacidade de conservar os valores biolóxicos do territorio e resulta "pouco razoable" pra un territorio que goza da declaración de Rede Natura 2000




Así expuxoo a EFE o presidente do Fondo para a Protección dos Animais Salvaxes (FAPAS), Roberto Hartasánchez, que os pasados 14 e 15 de setembro percorreu toda a serra do Courel, acompañado pola bióloga do Fapas.
O presidente do Fapas puido constatar que esta zona da alta montaña de Lugo ten un valor biolóxico "realmente interesante", con dous aspectos, dixo, "que chaman a atención", ao existir zonas "perfectamente conservadas" como son os fondos dos vales dunha riqueza "excepcional" e a parte de montaña onde realizanse plantacións, "fundamentalmente", con coníferas nunha modalidade "absolutamente intensiva".
Observou que este tipo de plantacións (coníferas) só son razoables cando teñen unha exclusiva visión comercial que xera recursos dunha forma directa.
Con todo, apuntou que a serra do Courel é Rede Natura 2000, o que significa que se trata dun territorio cun alto grao de conservación e que goza dunha catalogación específica, o que supón un condicionante para que as repoboacións forestais realícense "cunha certa sustentabilidade", para que aparte de ser plantacións con rendibilidade económica sexano tamén cunha "rendibilidade ecolóxica".
Tras esta análise foi cando concluíu que "parece pouco razoable que un territorio de Rede Natura 2000 teña un modelo de explotación forestal tan intensivo, que anula por completo a capacidade de conservar os valores biolóxicos do territorio". EFE

miércoles, 5 de mayo de 2010

Ao Urso (oso pardo) gústalle o mel galego

A colonia da Cordilleira Cantábrica, cada vez máis numerosa, avanza cara ao Courel


Movéndose na raia entre os Ancares bercians e lucenses, alleas aos límites pintados polos humanos, viven polo menos dúas osas pardas que foron nais. Unha delas pariu unha cría; a outra, unha parella. E todo fai pensar que esta é a mesma fenomenal femia que foi vista o ano anterior con outra camada de tres osiños, o máximo que xesta unha osa nunha soa preñez.

albariza no courel
As plantígradas en cuestión merodean pola zona, aínda que de momento, que se saiba, ningunha estableceu a súa morada na comunidade galega. Poderían mudarse coa súa familia monoparental a unha gruta deste lado, por exemplo a Navia de Suarna, pero sucede que as osas non adoitan romper ese cordón umbilical invisible que as une ás súas proxenitoras, e cando lles toca independizarse, aparearse con calquera oso ben plantado e ter fillos no máis duro do inverno, afán quedar preto das súas nais.

Os machos son máis despegados. Roldan a varias femias cando se inaugura a tempada de celo (máis ou menos por estas datas) pero logo se desentienden porque lles vai o estar sos. Gústalles explorar buscando comida, e mentres non lles entre a modorra invernal (de xaneiro a marzo) son capaces de chegar lonxe camiñando. Rubir ata a malla metálica de pouco máis dun metro que malamente protexe a autovía A-6. E cruzar a autovía con mellor ou peor sorte para catar o mel dunha albariza que haxa alén. Un deles, aínda novo, morreu atropelado en Veiga de Valcarce, e non a puido probar.
Desde que en 1989 a Fundación Oso Pardo, con observadores en toda a Cordilleira Cantábrica, empezou a controlar a poboación destes animais nunca avistara á vez dúas osas con crías nunha mesma zona. É un sinal máis de que o número de animais, actualmente 150 exemplares entre Reinosa e Os Ancares, "estase incrementando", asegura o director da entidade, Guillermo Palomero. Ao ano están nacendo unhas 30 crías, e "con esta tendencia", segue, "cada vez veranse máis osos na Galicia": "Os animais non distinguen entre os Ancares bercians e lucenses, e a medida que este núcleo consolídese, os exemplares irán baixando cada vez en maior cantidade polo cordal das montañas cara ao sur".
Segundo Palomero, as excursións furtivas en busca de alimento a Quiroga (no sur de Lugo), a Samos (ao oeste de Ancares) e ata a Valdeorras (xa en Ourense), vanse a facer "máis constantes". De tal xeito que no Courel, entre Os Ancares e Quiroga, "os osos poderían chegar a quedar a vivir". Pero para garantir o asentamento "deben mellorarse as opcións de paso pola A-6 e tamén o hábitat". Os osos buscan zonas tranquilas, paisaxes rochosas dificilmente accesibles xunto a bosques espesos, xenerosos en froitos secos e a poder ser en bayas zumentas.
Pero no Courel, un territorio teoricamente protexido por pertencer á Rede Natura, os bosques atópanse "fragmentados, separados", explica Palomero, e é necesario crear unha continuidade. Nos últimos meses, neste municipio o colectivo ecoloxista SOS Courel denunciou varios casos de actuacións que atentaron contra o medio: rozas incontroladas e repoboacións con piñeiros. O representante da Fundación Oso Pardo, sen querer entrar na polémica, coincide en que habería que plantar "carballos, castaños e cerdeiras" que lles acheguen comida aos osos.
Pero, polo momento, e a pesar das fotos, as gravacións e os testemuños de veciños que demostran a presenza cada vez maior dos plantígrados ao sur dos Ancares, a Xunta só dedica fondos ao seguimento e a protección do oso pardo en Navia de Suarna, Cervantes e Negueira de Muñiz. Jesús Santamarina, xefe de servizo de Conservación dá Biodiversidade, explica que ata 2012 o seu departamento investirá 138.000 euros en pagar persoal para o seguimento da especie, a concienciación na zona e a loita contra "as trampas ilegais que instalan os paisanos para o xabaril e o lobo". Nestes cebos tamén caen os osos, así que os vixiantes contratados, dentro dun programa que xa leva un lustro funcionando, axudarán aos agricultores e os gandeiros "a instalar pastores eléctricos".
Fai un mes, uns veciños de Froxán (O Courel), topáronse paseando por un faial, entre o seu termo municipal e o do Cebreiro, unhas pegadas impresas na terra embarrada logo da neve. As pegadas, aínda frescas, resultaron ser dun oso de mediana idade (viven entre 25 e 30 anos) con alma de aventureiro e pés de andarín, porque se estendían ao longo de varios quilómetros fose do que a Administración considera "territorio oso". O animal acabaría de espertar do letargo nunha cova dos Ancares, pero elixiu baixar a almorzar aos bosques "fragmentados" do Courel, onde fai 15 días a Xunta permitiu unha competición de 200 todoterreos e quads.